Γράφει ο δημοσιογράφος Θανάσης Μπίκας.

Χθες το Λεσίνι. Σήμερα το Πεντάλοφο. Το φως του ήλιου ξεσκεπάζει τη γύμνια μας. Δύσκολες μέρες ξημερώνουν στα σκέλεθρα χωριά μας. Το χώμα με μανία βιάζεται να μας σκεπάσει. Τα δέντρα, ως σωστοί λαιμητόμοι, πέφτουν κατά πάνω μας. Άλλαξαν οι καιροί; Εμείς αλλάζουμε; Φταίμε εμείς ή πάντα φταίνε οι άλλοι;

Κόσμε ελάτε, συναχθείτε / Όπου κι αν περιπλανιόσασταν / Και παραδεχθείτε / Πως γύρω σας φουσκώνουν τα νερά / Θα σας μουσκέψουν ως το κόκαλο, για τα καλά / Κι αν θαρρείτε / Πως αξίζει να σωθείτε / Να κολυμπάτε αρχίστε τώρα / Αλλιώς σαν πέτρες θα βυθιστείτε / Ναι, τα νερά μανιάζουν / Οι καιροί αλλάζουν.

Από τη μια, έρχονται στο μυαλό μου οι επίκαιροι στίχοι που τραγούδησε ο Bob Dylan στο τραγούδι «Times are changing» τη δεκαετία του ’60, αν κι εκείνος τότε καλούσε τους νέους σε πολιτικές κινητοποιήσεις και ξεσηκωμούς επιβεβαιώνοντας το επαναστατικό πνεύμα που αμφισβήτησε το αμερικάνικο όνειρο.

Από την άλλη, θυμάμαι τους μεγαλύτερους πάντα να λένε «Θα αλλάξουν οι καιροί» ευελπιστώντας ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και να που σήμερα η μεταφορική έκφραση έρχεται να μετατραπεί σε πραγματικότητα. Ακούμε συνεχώς το τελευταίο διάστημα για «Κλιματική Αλλαγή» και ότι «Αλλάζουν οι καιροί». Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτόν τον επιστημονικό λικβινταρισμό; Η καταστροφολογία της Κλιματικής Αλλαγής που αποτελεί τρομερή πολιτική απάτη με δεινές οικονομικές επιπτώσεις.

Στο όνομα της Κλιματικής Αλλαγής κάποιοι θησαυρίζουν και κάποιοι ξεπλένουν τις ευθύνες. Η Κλιματική Αλλαγή ήταν η αφορμή για την «πράσινη» φοροεπιδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα , αλλά ακόμη και για την αύξηση του λαϊκισμού και των πολιτικών άκρων.

Στο όνομα της Κλιματικής Αλλαγής κάποιοι κρύφτηκαν πίσω από την αδράνειά τους καθώς δεν εκπόνησαν ένα σχέδιο για την αποτελεσματική πρόληψη των απειλών και την άμεση αντιμετώπιση των ακραίων καιρικών φαινομένων. Βρεγμένοι, αναποδογυρισμένοι, κατατρεγμένοι από την μανία της φύσης λάβαμε απλά ένα «Είναι η κλιματική αλλαγή ηλίθιε» θέλοντας να παραφράσω τον τίτλο του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε».

Οι αλλαγές του κλίματος είναι απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο το οποίο συνέβαινε διαρκώς εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Όλα γύρω μας αλλάζουν. Η ίδια η φύση. Εκτός από εμάς. Που συμμορφωνόμαστε με αργούς ρυθμούς. Που περιμένουμε να συμβεί το απρόοπτο. Δύσμοιρα αυτοκαταστροφικά όντα. Έρμαια στην αγκαλιά της απρόβλεπτης μάνας. Άλλωστε τι άλλο να πει ο μεγάλος Αμερικανός κωμικός George Carlin; «Ο πλανήτης είναι μια χαρά. Οι άνθρωποι είναι κατεστραμμένοι» ξεστόμισε και τα είπε όλα. Αυτό το αδηφάγο δίποδο ζώο. Ο άνθρωπος!

Είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι αδύναμος και ανίσχυρος μπροστά στη μηχανή της φύσης. Είμαστε τουλάχιστον υπερόπτες αν νομίζουμε ότι αυτός ο πλανήτης εξαρτάται από εμάς. Ωστόσο, η εφεύρεση μέσων και εργαλείων, η εξέλιξη της τεχνολογίας πρέπει να εισέλθει σε όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής.

Και σα να μην έφτανε αυτό παρατηρείς τους υπεύθυνους που όρισε η κοινωνία να αρέσκονται σε ευχολόγια. Άλλοι να πρωταγωνιστούν σε σκηνές υπέρμετρου λαϊκισμού που αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας βουτώντας «μέσα» στα προβλήματα, άλλοι άμοιροι ευθυνών που σφυρίζουν αδιάφορα και γενικά διοικήσεις με μακρόπνοα πλάνα που δεν καταφέρνουν να διασφαλίσουν τα αυτονόητα και καθημερινά. Το αναπάντεχο όμως δεν δίνει ραντεβού! Τι είπε ξεκάθαρα ο φυσικός Ηλίας Ευθυμιόπουλος; Είπε ότι «Η φύση είναι απρόβλεπτη, χαοτική, δυσανάγνωστη».

Tο χωριό μας σήμερα χτυπήθηκε μανιωδώς. Ευτυχώς, η φύση δεν όρισε μαζί με τα γέρικα και ξερά δέντρα να πάρει στο διάβα της ανυποψίαστους περαστικούς. Τι θα κάνουμε για να το αποτρέψουμε την επόμενη φορά; Αρκετά με τις προσευχές. Αρκετά με το μπαλάκι ευθυνών. Το θέμα δεν χωρά μικροπολιτικές και καιροσκοπισμούς. Τώρα πρέπει να ενεργήσουμε ΟΛΟΙ. Με συνεχόμενη και αδιάκοπη πίεση στις αρμόδιες υπηρεσίες. Ο αγώνας είναι διαρκής ακόμη κι αν ο Χατζιδάκις τόλμησε να το πει «Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Υ.Γ.: Καληνύχτα Κεμάλ, που ξέρεις ίσως αυτός ο κόσμος αλλάξει κάποτε!

Απόφοιτος Μουσικολογίας, αιώνιος φοιτητής Μαθηματικών. Δημοσιογραφεί για διάφορα θέματα, κυρίως τέχνης και επιστήμης.
Μέλος διαφόρων δημοσιογραφικών ενώσεων, αλλά όχι της ΕΣΗΕΑ.